هشتم مارچ مصادف با روز جهانی زن است. از این روز در تمام کشورها تجلیل میشود. این روز که در سال 1975 از سوی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شد و تا امروز تمام زنان جهان این روز با شادی در کنار هم تجلیل میکنند. اما این روز در میان زنان افغان چگونه تجلیل میشود. در کشور های که نظام های دیکتاتوری و سنتی حاکم است، زنان آزادانه نیمتوانند از روز هشتم مارچ با عشق و علاقه تجلیل نمایند.
بعضی از محدودیتهای که وضع شده است. باز دارنده فعالیت های زنان در کشور میباشد. اما جای تأسف اینجاست که خشونت بالای زنان در کشور افزایش یافته و در راستای کاهش فقرو و بیکاری زنان هیچگونه تلاش صورت نگرفته است.
خشونت های خانواده گی زنان را در طول چند سال از تحصیل، کارهای فرهنگی و کار باز داشته است.
گرچند زنان در دوران حکومت سیاه طالبان، شکنجه های بی رحمانه متحمل شدند و آنها زنده گی شانرا تا به امروز با هزاران رنج و درد ادامه دادند.
بازهم در بعضی از ولایات کشور زنانی هستند که از روز هشتم مارچ بی خبر اند، تنها در مراکز بعضی از شهر ها که امنیت و فرهنگ مردم زیاد وابسته به گذشته نمیباشد، از این روز تجلیل میشود.
زنانی که حق دارند مکتب بروند، تحصیل کنند و مثل مردان به کارهای هنری، فرهنگی، ادبی و کارهای اجتماعی دیگر، فعالیت کنند. اما در جامعه ما که امروز یک جامعه سنتی نامیده میشود زنان نمیتوانند از حق شان بصورت درست استفاده کنند.
حتی مردان اجاز این را نمیدهند که زنان شان از حقوق شان باخبر شوند. جامعه که زنان تنها به اندازه نصف مرد حساب میشود یا در بعضی از مناطق که مردم از حق وحقوق بشر آگاه نیستند، زنان اجازه بیرون رفتند حتی حرف زدن با نزدیکانش را ندارند.
درزمان دوران طالبان، ظلم و ستم های که بالای زنان انجام شده است. بالای روحیه زنان تاثیر کرده است که یک زن نیمتواند بدون چادری از خانه بیرون شود. اما زنان امروز دیگر مثل دیروز نیست. حالا زنان فعالیت میکنند، کار میکنند و تحصیل میکنند.
هشتم مارچ به تمام زنان جهان گرامی میدارم
بعضی از محدودیتهای که وضع شده است. باز دارنده فعالیت های زنان در کشور میباشد. اما جای تأسف اینجاست که خشونت بالای زنان در کشور افزایش یافته و در راستای کاهش فقرو و بیکاری زنان هیچگونه تلاش صورت نگرفته است.
خشونت های خانواده گی زنان را در طول چند سال از تحصیل، کارهای فرهنگی و کار باز داشته است.
گرچند زنان در دوران حکومت سیاه طالبان، شکنجه های بی رحمانه متحمل شدند و آنها زنده گی شانرا تا به امروز با هزاران رنج و درد ادامه دادند.
بازهم در بعضی از ولایات کشور زنانی هستند که از روز هشتم مارچ بی خبر اند، تنها در مراکز بعضی از شهر ها که امنیت و فرهنگ مردم زیاد وابسته به گذشته نمیباشد، از این روز تجلیل میشود.
زنانی که حق دارند مکتب بروند، تحصیل کنند و مثل مردان به کارهای هنری، فرهنگی، ادبی و کارهای اجتماعی دیگر، فعالیت کنند. اما در جامعه ما که امروز یک جامعه سنتی نامیده میشود زنان نمیتوانند از حق شان بصورت درست استفاده کنند.
حتی مردان اجاز این را نمیدهند که زنان شان از حقوق شان باخبر شوند. جامعه که زنان تنها به اندازه نصف مرد حساب میشود یا در بعضی از مناطق که مردم از حق وحقوق بشر آگاه نیستند، زنان اجازه بیرون رفتند حتی حرف زدن با نزدیکانش را ندارند.
درزمان دوران طالبان، ظلم و ستم های که بالای زنان انجام شده است. بالای روحیه زنان تاثیر کرده است که یک زن نیمتواند بدون چادری از خانه بیرون شود. اما زنان امروز دیگر مثل دیروز نیست. حالا زنان فعالیت میکنند، کار میکنند و تحصیل میکنند.
هشتم مارچ به تمام زنان جهان گرامی میدارم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر