دلگیر

صفحه را باز میکنم، میخواهم چیزی بنویسم... باز به فکر فرو میروم. ولی دلگیرم از همه چیز" نه " تنها از سرمای زمستان، از بی حیایی زمستان که برفباری را حرفه خود قرار داده است. دلم تنگ شده بخاطر دوری از دوستانم، همصنفانم، دوستانی که در لیله همرایش بودم.

هفته های قبل هر روز در وبلاگم، یک مطلب جدید  انتشار میدادم ولی این روز ها دلم هوای وبلاگ نویسی را از خود دور کرده.... گاهی فکر میکنم که چرا بنویسم؟ وقتی وبلاگم خواننده ندارد، چرا وقتم را صرف این صفحه بیکاره کنم؟  چرا وبلاگ ساختم؟  ولی دوباره از وبلاگهای دوستانم سر میزنم.

اولین بار میرم وبلاگ استادم را باز میکنم که وبلاگ نویسی را به شکل حرفه ای ازش آموختم، نه بخاطریکه استادم است. وبلاگش را ببینم. خیلی موضوع های آموزش و با یک ادبیات خوب می نویسد.

ولی حرفهایم استادم را کاملا بجا میدانم و دوباره شروع به وبلاگ نویسی میکنم. هفته پیش یادم است که بدون پست مطلب جدید در وبلاگم، جرئت باز کردن وبلاگم را نداشتم. بعد از نوشتن یک مطلب، خیلی احساس آرامی میکنم.