شعرهای مثنوی

باز این شیرین زبان را باز کرد
مریم ما مثنوی آغاز کرد

مریم ما شور می ریزد به شعر
پرتوی از نور می ریزد به شعر

باده ی عرفان به جامم می کند
شهد نابش را به کامم می کند

روشن از مریم شود آوای دل
وای دل ای وای دل ای وای دل

مثنوی