....؟

زمانی تنها می شوی، فکر می کنی کتاب بخوانی و بنویسی. این حس به همه نویسندگان ایجاد می شود و همه خوش دارند که بخوانند و بنویسند. اما من بیشتر کوشش می کنم که ساعت های زیاد را برای مطالعه صرف کنم و بنویسم، اما..... اما چه؟ راستش چند دانه کتاب پیش خود دارم ولی هیچ حوصله ندارم شاید اکثر وقت ها اندوه در ذهن انسان جاه می گیرد و مانع این همه چیزها می گردد. من از اندوه می ترسم، چیزی بدی است که انسان را منحرف می سازد و روی چیزهای می برد که هیچ گاه فکرش را نکرده باشی، یا در گوشه اطاق خود را انداخته به فکرهای پوچ و بی معنی فرو بروی، عاقبت اش.....