تلاشهای رئیس جمهور کرزی نشان داد که درطول چند ماه اخیر بخاطر نزدیک شدن به برادرش ملا عمر، بدون نتیجه پایان یافت. کرزی همواره در پی تلاشهای که با دوستانی خارجی اش، در هفته های اخیر از ایجاد دفتر طالبان در قطر حمایت می کرد، همرای طالبان به توافق نرسیدند.
اما در این اواخر خبر برگرداندن طالبان دوباره به قدرت، خشم بعضی از کارشناسان، فعالان جامعه مدنی، حقوق بشر و سایر از زنانی که در رأس حکومت قرار دارند برانگیخته است.
شکریه بارکزی یکی از نماینده گان پارلمان هفته پیش، از سیاست بازی های پنهان و پشت پرده کرزی و امریکاه سخت انتقاد کرده و خواستار این شد که هر گونه مذاکره که بین طالبان و دولت افغانستان صورت می گیرد، در داخل افغانستان باید انجام شود. گفتگو با طالبان باید شکل افغانی را بخود داشته باشد.
سفر رئیس جمهور کرزی به پاکستان و نشست سه جانبه بدون کدام نتیجه مثبت انجام شد. از اینگونه نشست ها معلوم میشود که طالبان هر گز راضی به مذاکره نخواهد بود. از پنج سال به اینسو آقای کرزی بخاطر صلح با طالبان، پولهای گزاف را به مصرف رساند. حتی شورای بنام شورا عالی صلح تشکیل داد که در رأس آن برهاندین ربانی قرار داشت که در تابستان سال روان توسط یک پیام آور صلح از طرف طالبان پاکستانی در خانه اش به قتل رسید.
ولی رئیس شورای عالی صلح در طول چند مدت که در رأس قرار داشت بدون گرفتن کدام رای مثب از جانب مخالفان دولت، کار میکرد. پولها را کسانی میگرفتند که با طالبان هیچگونه رابطه نداشتند. با خریدن یک تفنگ خراب و زنگ زده می آمدند هم پول دریافت میکردند و هم جایداد. در ولایت که بود باش داشتند. کسانی که پروسه صلح پیوستند، هیچ گاهی از جانب طالب تأیید نگردید.
اما باز هم شورای عالی صلح وظیفه خود را پیش می برد و پولها را مصرف کرد. با انداختن یک چپن به شانه های چند نفر بیکار که از روی شهر یا معتادان مواد، هزاران بار به رسانه ها تبلیغات میکند که ( ما الحمد الله 25 نفر از برادران ناراضی خود را در ولایت سر پل به خانه خوش آمدید گفتیم) چیگونه برادران بود که با طالبان هیچ ارتباط نداشت، شناختن حلقات طالبانیزم برای حکومت کرزی خیلی دشوار است.
اگر دقیق متوجه شویم، کرزی این را فهمیده که در طی ده سال کارهای را که میکرد. نکرد. آقای کرزی در مدت ده سال از دوره ریاست جمهوری اش، یک مدیریت ضعیف و نا کار آمد را به عهده داشت، این را همه میداند که کرزی درمرداب خطا کاری هایش بند مانده است. حالا راهی را می پالد که چیگونه بعد از دو هزار چهارده، به قدرست دست یابد.
اما حامد کرزی به فریب کاری هایش روز به روز ادامه میدهد. کسانی دراین میان میسوزند که سرنوشت خود را بدست آقای کرزی واگذار کرده اند، رای دادند. ولی کرزی بدون امریکاه نمیتواند تصمیم بگیرد، اکثر تصمیم های کرزی عجولانه است در لحظه تصمیم گرفتن فکرش درست کار نمیکند از این لحاظ دچار خطای میشود که حل کردن آن، سرش سنگینی میکند.
دو ماه پیش، انتحاری های که دستگیر شده بودند باید محاکمه میشدند یا اعدام میشد بخاطر عبرت گرفتن ولی رئیس جمهور آنهارا بخاطر تحصیل، به خارج از کشور روان کرد. یک تن از آنها بخاطر داشتن سن پایین آزاد شد و هفته پیش دوباره در قندهار میخواست که خودش را انتحار بدهد، خوشبختانه توسط پولیس ملی شناسایی شد.
بورسهای تحصیلی برای جوانان که دوازده سال زحمت کشیدند، رنجا، غمها و هزاران بیچاره گی را پشت سر گذاشتانده و با سختی های زنده گی مقابله کردند تا اینجا خود را رسانیده اند. چرا بورس تحصیلی به این جوانان داده نمیشود؟ پس معلوم است که بین طالبان و کرزی یک داد و ستد وجود دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر