باشنده گان کابل این روز ها در سرد ترین روزهای زمستانی، دست و پنجه نرم میکنند. در گوشه و کناری سرکها، اطفالهای را می بینم که در سرمای شدید زمستان برف میخورند. گدایی گرا را می بینم که از شش بجه صبح بر سر راه نشسته، با فریاد های نیرنگی، طلب کمک میکنند.
وقتی با خودم فکر میکنم در باره این همه دردها و رنجها، راهی را نمی یابم جز نفرین به کسانی که سرنوشت این کشور را به این روز رسانیده اند. سرمای بیش از حد، شهروندان را عاجز بلکه خیمه نشینان چهار راهی قمبر را سخت متاثیر ساخت است.
امروز وقتیکه اخبار را مرور میکردم با یک مطلب برخوردم در باره وضعیت تلفات کودکان در شهر کابل، تحمل اینگونه خبرها خیلی سخت است. در دو هفته برفباری های پی در پی، بیش از 20 کودک جان خود را از دست داده اند. بخاطر نبود اقتصاد کافی در دست بعضی از این خوانواده ها توان انتقال شخص مریض را به شفاخانه ها نداشته و کودکان شانرا از دست داده اند.
ولی تاهنوز اداره مبارزه با حوادث نتوانسته به درد خیمه نشینان رسیده گی کنند. بار اول است که چنین واقعه رخ داده است. خیلی درد آورد است که در مرکز شهر کودکان از سرمای زمستان جان شانرا از دست بدهند.
چندی پیش در برفباری های بیش از حد در بدخشان، چندین نفر در زیر خروار های برف نابود شدند. حتی برای چند روز در زیر برف ماندند ولی به فریاد آن مردم هم کسی گوش نداد. ولایت بدخشان یکی از بزرگترین ولایت های افغانستان به شمار میرود و که با کشور تاجیکستان هم مرز است.
این ولایت نسبت به دیگر ولایتها بیشترین ولسوالی را دارد. بخاطر فاصله های بیشتر و کوه ها مرتفع، در زمستان سرک های رفت و آمد های این ولایت، بروی مردم بسته میشود.
بعضی از سالمندان که در باره برفباری امسال نظر داده است. آنها این زمستان را یک زمستان بی سابقه میخوانند. حتی چندی پیش در برفباری های سنگین در ولایت دایکندی چهار نفر کشته و سه نفر زخمی برجای گذاشت. اینگونه حوادث ها در زمستان بر سر راهی این مردم قرار دارد. مردم محل بخاطر کمک فوری چشم به راهی کمک حکومت هستند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر